Jedenastu uczniów udało się do Galilei, na górę, tam gdzie Jezus im polecił. A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili. Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami:
«Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata». (Mt 28, 16-20)
Boga możemy określić wieloma imionami. Dzisiaj przywołajmy Jego imię Emmanuel. Ono przypomina nam, że Bóg jest nieustannie obecny pośród nas do końca świata. Jego obecność wycisza wszelkie burze szalejące w naszych sercach. Usuwa lęki, jakie przynosi nam codzienność. Jest jak kojący balsam na wszelkie rany naszych serc. Dlatego też ważne jest, abyśmy nieustannie przebywali w Bożej obecności. Ci, którzy posiądą tę sztukę, osiągną coraz większe zjednoczenie z Bogiem. Rozpoznać je można między innymi po tym, że osoby żyjące nieustannie w obecności Bożej nie tracą pogody ducha, potrafią w każdych okolicznościach się radować. Ich wzrok „sięga tam, gdzie wzrok nie sięga”. Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego kieruje nasz wzrok i nasze serca ku niebu.
Jezu! Podczas każdej Mszy św. słyszę słowa: „W górę serca”, wiem jednak, że moje serce nie zawsze wznosi się ku niebu. Strzeż mego serca i unoś je ku chwale Ojca Niebieskiego.