Autor: ks_edward

Odpust parafialny jest doroczną uroczystością wspólnoty parafialnej związaną ze świętem patronalnym parafii lub kościoła. Jest świętem wspólnoty wiernych tworzących parafię. To dzień, w którym każdy wierzący ma okazję doświadczyć w sposób bardzo konkretny łaski Bożej miłości, wyrażającej się w darze odpustu. Dzień odpustu jest związany z możliwością uzyskania daru duchowego jakim jest odpust zupełny czyli darowanie wszystkich kar doczesnych za popełnione grzechy. Przez grzech bowiem zaciągamy winę wobec Boga i ponosimy karę, która ma pomóc przezwyciężyć zło jaki grzech w nas posiał i wyrządził. Karę można odpokutować w doczesności np. przez uczynki pokutne, uczynki miłosierdzia, inne dobre uczynki czy modlitwy.

Kościół dając możliwość zyskania w uroczystość odpustową odpust zupełny, wyznacza warunki jakie trzeba spełnić do jego zyskania. Zwyczajne warunki to spowiedź sakramentalna, (może być w okolicy odpustu, a nie w sam dzień), Komunia święta, wolność od przywiązania do jakiegokolwiek grzechu oraz odmówienie modlitw: Ojcze nasz, Wierzę… i dowolną modlitwę w intencjach Ojca Świętego.

Kiedyś możliwość zyskania odpustu sprawiała, że na odpust do kościoła ściągała cala okolica, a dla rodziny odpust był okazją do spotkania wielu pokoleń. Centralnym wydarzeniem jest suma odpustowa, którą celebruje specjalnie zaproszony kapłan, który też głosił kazanie odpustowe.

Jako ludzie wierzący chciejmy głęboko duchowo przeżyć ten czas łaski dany nam przez Boga.

Zastanówmy się nad tym jak przeżywamy odpust w parafii. A może jest to odpust – bez odpustu!? Jest to wspaniały dar od Boga – możliwość zyskiwania odpustów – dla siebie, bądź dla zmarłej osoby, która w czyśćcu dopełnia zadośćuczynienia za popełnione przez siebie grzechy, by dojść do doskonałej miłości. Odpust jest więc uleczeniem ran będących skutkiem grzechu, jest to oczyszczenie ludzkiego „ja” z tego wszystkiego, co nie pozwala człowiekowi na pełną wspólnotę z Bogiem. Dlatego często korzystajmy z tego Bożego miłosierdzia, bo przecież każdy z nas jest odpowiedzialny przed Bogiem o zbawienie własne i bliskich.

Pod hasłem „Odważnie głosić Ewangelię Boga”, od 19 do 25 kwietnia, w Kościele katolickim w Polsce już po raz 18. obchodzony będzie Ogólnopolski Tydzień Biblijny. Rozpoczyna go Narodowe Czytanie Pisma Świętego. Przedmiotem wspólnotowej lektury będą tym razem Pierwszy i Drugi List św. Pawła do Tesaloniczan, Pierwszy i Drugi List św. Pawła do Tymoteusza oraz List św. Pawła do Tytusa.

„Wsłuchując się w duchowy program Piotra naszych czasów, w kontekście trudnych zmagań o przyszłość Polski, Europy i świata, otwórzmy nasze umysły i serca na słowa Pisma” – zachęca ks. prof. dr hab. Henryk Witczyk, przewodniczący Dzieła Biblijnego im. Jana Pawła II i inicjator Tygodnia Biblijnego, zapraszając do czytania Pisma Świętego i refleksji nad Biblią. Początek Tygodnia Biblijnego przypada dwa tygodnie po Wielkanocy, w Niedzielę Biblijną, podczas której odbywa się Narodowe Czytanie Pisma Świętego. Inicjatywa, jak wyjaśnia ks. prof. Witczyk, „ma być ważnym impulsem do modlitewnej, osobistej lektury Słowa Bożego.”.

Główne obchody rozpoczynającego Tydzień Biblijny Narodowego Czytania Pisma Świętego odbędą się w niedzielę 19 kwietnia w Krakowie-Łagiewnikach, w Warszawie, w Rzeszowie oraz na Jasnej Górze. Tego dnia liturgii Narodowego Czytania Pisma Świętego w Krakowie-Łagiewnikach o godz. 7.00, transmitowanej na żywo przez TVP1, będzie przewodniczył metropolita krakowski kard. Grzegorz Ryś. Mszy św. z Narodowym Czytaniem w Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie, o godz. 9.00, transmitowanej przez TV Polsat, będzie przewodniczył ks. dr hab. Marcin Kowalski, prof. KUL, członek Papieskiej Komisji Biblijnej. W Kaplicy Matki Bożej na Jasnej Górze o godz. 9.30, podczas Mszy Świętej transmitowanej na żywo przez TV Trwam, będzie miała miejsce uroczysta proklamacja Słowa Bożego w relacji do rocznicy Chrztu Polski, której będzie przewodniczył ks. dr Tomasz Siuda, moderator Dzieła Biblijnego im. św. Jana Pawła II w archidiecezji poznańskiej, dyrektor Księgarni Świętego Wojciecha. Tego samego dnia w Rzeszowie, w kościele pw. św. Judy Tadeusza o godz. 11.00, uroczystej celebracji będzie przewodniczył ks. prof. dr hab. Henryk Witczyk w koncelebrze z ks. dr. Markiem Dzikiem, moderatorem Dzieła Biblijnego diecezji rzeszowskiej.

„Pragnę, ażeby pierwsza niedziela po Wielkanocy była świętem Miłosierdzia. Pragnę, aby święto Miłosierdzia, było ucieczką i schronieniem dla wszystkich dusz, a szczególnie dla biednych grzeszników”.

Niedziela Miłosierdzia Bożego to jedna z najbardziej poruszających duchowo uroczystości w kalendarzu liturgicznym Kościoła katolickiego. W tym roku przypada 12 kwietnia, czyli tradycyjnie w pierwszą niedzielę po Wielkanocy. Korzenie Niedzieli Miłosierdzia sięgają objawień, jakich doświadczyła św. Faustyna Kowalska – polska zakonnica ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia. W swoim dziele „Dzienniczek” opisała spotkania z Jezusem, który – według jej relacji – prosił o ustanowienie święta poświęconego Bożemu miłosierdziu. Jezus miał powiedzieć, że pragnie, aby pierwsza niedziela po Wielkanocy była dniem szczególnej łaski dla ludzi – dniem, w którym „otwarte są wnętrzności miłosierdzia”. Przez wiele lat kult ten rozwijał się wśród wiernych, szczególnie w Polsce, zanim został oficjalnie uznany przez Kościół. Decydującą rolę odegrał tutaj Jan Paweł II, który był wielkim propagatorem kultu Bożego Miłosierdzia. To właśnie on w 2000 roku, w dniu kanonizacji siostry Faustyny, ogłosił oficjalnie ustanowienie Niedzieli Miłosierdzia Bożego dla całego Kościoła. Nie było to przypadkowe – papież widział w idei miłosierdzia odpowiedź na dramaty współczesnego świata: wojny, cierpienie i zagubienie człowieka. Umieszczenie tego święta tuż po Wielkanocy ma głębokie znaczenie symboliczne. Wielkanoc to zwycięstwo życia nad śmiercią i znak bezwarunkowej miłości Boga do człowieka. Niedziela Miłosierdzia jest więc rozwinięciem tego przesłania . Miłosierdzie staje się tutaj kluczem do zrozumienia sensu wiary: Bóg nie tylko przebacza, ale też nieustannie daje człowiekowi nową szansę.

Niedziela Miłosierdzia nie jest tylko kolejnym dniem w kalendarzu – to zaproszenie do konkretnej postawy. Jej przesłanie można streścić w trzech słowach:

• zaufanie (Bogu i życiu),
• przebaczenie (innym i sobie),
• miłosierdzie (czynione wobec innych).

Według tradycji Kościoła z tym dniem wiążą się szczególne łaski dla osób, które przystępują do sakramentów i szczerze ufają Bożemu miłosierdziu.

W praktyce wierni uczestniczą w:

• uroczystej Mszy Świętej,
• Koronce do Miłosierdzia Bożego (o godzinie 15:00, zwanej „Godziną Miłosierdzia”),
• modlitwie przed obrazem Jezusa Miłosiernego.

Jednak równie ważne jest wprowadzenie tej idei w życie codzienne: pomoc potrzebującym, pojednanie z drugim człowiekiem czy zwykła życzliwość.

W świecie pełnym napięć, pośpiechu i podziałów przesłanie miłosierdzia nabiera szczególnego znaczenia. To nie tylko religijna idea, ale uniwersalna wartość – przypomnienie, że każdy człowiek potrzebuje zrozumienia, drugiej szansy i dobra.

Niedziela Miłosierdzia Bożego jest odpowiedzią na bardzo ludzkie pytanie: czy mimo błędów i słabości zawsze można zacząć od nowa?